In een vlaag van volstrekte verstandsverbijstering had Uberkamper afgelopen Kerst het plan opgevat om alle 218 (!) afleveringen en twee langspeelfilms van The X-Files achter elkaar te bekijken. Dat is ook gelukt, zij het niet zonder het brengen van grote persoonlijke offers inzake familiegeluk en persoonlijke hygiëne.
Voor wie er eind vorige eeuw nog niet bij was geeft Uberkamper nog even mee dat de X-Files het levenslicht zagen in 1993 bij het medianetwerk Fox. Dat wil zeggen: voordat dit vervelde tot de crypto-fascistische Trumpiaanse staatsmedia die het vandaag is. De impact van de avonturen van Mulder en Scully vanaf het moment van verschijnen valt moeilijk te overschatten. Een kwarteeuw lang onderzocht dit onwaarschijnlijke duo voor de FBI allerhande paranormale gebeurtenissen en kluisterde daarbij de halve wereldbevolking aan hun televisie. Hoewel de afleveringen soms volstrekt van de pot gerukt waren en vaak een zekere knulligheid uitstraalden, werden ze door de wat meer beïnvloedbare kijkers niet enkel gezien als de popcorn fictie waarvoor ze bedoeld waren, maar ook als een soort van documentaires die de meest absurde samenzweringstheorieën met beeld en klank onderbouwden. Ook in die prille jaren knabbelde Fox met andere woorden al naarstig aan de fundamenten van de Amerikaanse samenleving.
De losse afleveringen van de X-Files - met vreemde mutanten en een eclectische verzameling van onverklaarbare paranormale activiteiten - zijn tot op vandaag nog erg amusant. Het overkoepelende verhaal van de hele serie daarentegen is een waanzinnige potpourri van overheidscomplotten, buitenaardse invasies, supersoldaten, Ufo-technologie, ontvoeringen en experimenten op mensen. Dat is allemaal wel boeiend, maar verliest wat aan intensiteit en geloofwaardigheid na de zoveelste plotwending waarbij pakweg een dode alien alweer een vervalsing van de regering blijkt te zijn. Wie gevoelig is voor een onwaarschijnlijke verhaallijn vol gaten en tegenstrijdigheden vindt in The X-Files precies dezelfde ergernis als in de Animus van Assassin’s Creed.
De aantrekkingskracht van de X-Files ligt dan ook vooral bij de bijzondere dynamiek tussen de twee FBI-Agenten. De goedgelovige Mulder gaat blindelings mee in elk fantastische narratief dat hem wordt voorgeschoteld, maar trekt de grens trekt bij een volwassen Godsgeloof. Hij lijkt de verpersoonlijking van het evangeliewoord: “Wie twijfelt als een golf in de zee is die door de wind heen en weer wordt bewogen (Jak 1,6)”. Daartegenover staat de kritische wetenschapper Scully, die feiten verifieert en rationele verklaringen zoekt. Zij uit zich doorheen de serie consequent als devote Katholiek wat waarschijnlijk ook het fundament is van haar vertrouwen op een wereld die niet willekeurig met haken en ogen aan elkaar hangt. Het is alvast een grote verdienste van makers van The X-Files dat ze het verschil kenden tussen bijgeloof en geloof en de weerstand dat dit laatst biedt tegen de waan van de dag. Het is helaas een vermogen dat Fox-Media, samen met een groot stuk van de mensheid , de afgelopen decennia verloren heeft.
Belangrijker is evenwel dat de X-Files ook twee volwaardige computergames hebben voortgebracht (en een virtuele flipperkast): The X-Files: Resist or Serve (2004) verscheen exclusief voor Playstation 2 en is vandaag dus nog maar voor een handvol gamers speelbaar. Daarnaast lag Op de Pile of Shame van Uberkamper sinds jaar en dag ook nog het The X-Files Game (1998) stof te vergaren en was de tijd gekomen om ook deze titel eindelijk weg te werken. Dit spel werd eerst uitgebracht voor Playstation One, maar verscheen later ook op PC in een versie met maar liefst 7 CD-Roms (dat is een astronomische 3 Gigabyte of een halve DVD). Bij gebrek aan updates is vandaag nog steeds een 32 bit systeem nodig om het spel gestart te krijgen. Uberkamper had gelukkig nog een oude Dell laptop met Windows XP liggen, maar voor de meeste gamers die vandaag The X-Files Game willen spelen zit er weinig anders op dan een abandonware versie te downloaden en met een virtual machine in gang te trekken. Vooral het virtueel wisselen van CD-Roms zal daarbij een bijzondere uitdaging zijn. Een andere mogelijkheid is natuurlijk om te stemmen op de site van Good Old Games in de hoop dat ze het spel een nieuw leven geven. Dat zou overigens meer dan verdiend zijn. Op GOG.com werden veel obscuurdere games al van de vergetelheid gered terwijl de productiewaarden van The X-Files Game (4 jaar ontwikkeltijd, 6 miljoen dollar) voor die tijd uitermate hoog waren.
Het resultaat mag dan ook gezien zijn. Het spel speelt als een zes uur durende interactieve film met een script van 750 pagina’s en heeft zelfs het statuut gekregen van een volwaardige aflevering in het X-Files universum, ergens in de tijdlijn van het derde seizoen. Door de beperkingen van het opslagmedium is de resolutie van de full motion video’s helaas wat aan de lage kant en zijn sommige dialogen eerder summier. Mocht het bronmateriaal nog bestaan dan valt daar misschien nog iets aan te doen met behulp van modernere technologie, maar de kans dat dit ooit gebeurt is kleiner dan de mogelijkheid dat buitenaards leven ook maar enige interesse in onze schamele aardkloot zou hebben.
Omdat Mulder en Scully te druk bezig waren met de opnames van de eerste film, wordt de hoofdrol heel verdienstelijk gespeeld door de onbekende acteur Jordan Lee Williams, die helaas in 2018 op 52 jarige leeftijd overleden is. Overigens wordt het gemis van de twee hoofdrolspelers ruimschoots goedgemaakt met tal van andere personages uit de serie en met een denderende apotheose waarin wel een ruime rol is weggelegd voor de twee agenten. Ook de autopsies die de revue passeren vormen een rechtstreekse verwijzing naar Scully die in de serie als arts - volgens de laatste telling - meer dan 200 keer naast een lijk poseert in het mortuarium. Een eervolle vermeldingen is er nog voor het feit dat bijna alle mannelijke personages goedkope lange regenjassen dragen en de vrouwelijke tegenhangers schoudervullingen. Uberkamper herinnert zich de jaren 90 vooral als een wat periode vol ongemak en plaatsvervangende schaamte en dat is grotendeels te wijten aan de groteske kledingkeuze die mensen in die jaren dachten te moeten maken. Het X-Files Game is uiteindelijk een vermakelijk spel geworden dat de tand des tijds relatief goed doorstaan heeft. Enkel het feit dat het verhaal een minuscule schakel is in de chaotische raamvertelling van de serie drukt de pret een beetje. Een zelfstandig mysterie zou het spel nog een pak legendarischer en tijdlozer gemaakt hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten