Wie in Sleeping Dogs zijn eerste stappen zet in de onderbuik van virtueel Hong Kong, kan niet anders dan onder de indruk zijn van de sfeer die de makers hebben neergezet. Alvorens zich in de belangrijkste verhaallijn te storten kon Uberkamper bijgevolg niet aan de verleiding weerstaan om zes keer na elkaar een kom noedels te bestellen bij de lokale meeneemchinees, een half uurtje vloekend en tierend met de scooter langs mensen en auto’s te scheuren, om daarna de werkdag te besluiten met een erotische massage bij de lokale sekswerkster (in de praktijk gaf dit gewoon een zwart scherm, wat waarschijnlijk redelijk goed aansluit bij de realiteit van dit soort ondernemingen).
Uberkamper heeft altijd al een zwak gehad voor open spelwerelden en wat Sleeping Dogs op het scherm bracht behoort tot het betere werk in het genre.
Eerder heeft Maffia 2 al bewezen dat een goed gemaakte open wereld eigenlijk geen nevenmissies nodig heeft, maar wel sfeer, een goeie radio en de wetenschap, bij het zinloos rondrijden door een virtuele stad, dat alles mogelijk is met alles en iedereen. Het feit dat de nevenopdrachten in Sleeping Dogs niet eens zo slecht waren, was dan ook mooi meegenomen.
Naast wat willekeurige varia toonde het spel evenwel ook een klassiek hoofdverhaal dat gelukkig voor iedereen die er toe doet goed mocht aflopen, maar dat evengoed niet had kunnen doen. Van het klassieke plot dat een karakter doet opstijgen uit de laagste regionen van een kerker – maatschappij – georganiseerde misdaad (schrappen wat niet past) is meestal enkel het begin echt boeiend. Dat dingske – de zwaar getatoeëerde hoofdrolspeler van Sleeping Dogs – ook nog undercover politieagent is, was eigenlijk redelijk spijtige complicatie, omdat bij elke koek die Uberkamper hem liet geven op het mombakkes van een grote of kleine maffiabons de wetenschap meespeelde dat het stiekem allemaal maar op te lachen is. En dat als straks de maskers afvallen vooral dinkske met zijn broek om zijn enkels zal staan in plaats van aan het hoofd van de Maffia van heel groot Hong Kong.
Om te compenseren voor deze gefakte paringsdans gaf Sleeping Dogs aan Dingske de kans om heel wat gratuit geweld te gebruiken. Na het vastgrijpen van een tegenstander bestaat vervolgens meetal de mogelijheid om deze te combineren met een object uit de omgeving, waarbij vooral de bak met piranna’s en de ventilator van de airco in Uberkampers geheugen bleven hangen. Het is een aangename optie die evenwel duidelijk minder in gebruik komt na het verwerven van de mogelijkheid om iemands knie te breken met een welgeplaatste zijwaartse trap.
Op plaatsen waar Sleeping Dogs een ernstig en duister maffiaplot bovenhaalt, waar miserie en bittere tranen de bovenhand halen, verheft het spel zich eerder weinig van de gewone middelmaat. Iets waar de 24! grote en kleine DLC’s niets aan veranderen (ze verstoren zelfs grondig de gamebalangs). Maar als luchtige maffiasimulator met mild ironische en bij momenten totaal overdreven insteek straalt het spel op zijn best. En daarmee is wederom en ten overlvoede bewezen dat goed verzorgde open spelwerelden vrijwel nooit teleurstellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten