A.Wake, zo vertelt ons het verhaal, is een Amerikaanse romanschrijver die kampt met een knoert van een writers block en daarom besluit om met zijn extreem lieftallige vrouw naar een afgelegen dorp in de bergen te trekken. Net als Uberkamper heeft Alan's vrouw heeft een ernstige fobie voor het donker, maar het koppel zal wel geredeneerd hebben dat, zolang de straatverlichting niet uitvalt, zelfs de donkerste nacht geen onoverkomelijke beproeving is. Vluchten naar afgelegen oorden om psychische problemen te verwerken, het is een beproefde strategie waar het angstige Westen wel vaker naar teruggrijpt en die vaak erg onverwachte resultaten oplevert. Ook Uberkamper heeft moeten leren dat in de hele wijde wereld, maar zeker in verre slaapdorpen, enkel dingen te vinden zijn die hij er zelf naartoe gesleept heeft.
Overigens blijkt na minder dan een kwartier in het spel, niet geheel onverwacht, dat mevrouw Wake ontvoerd werd door de boze krachten van de duisternis en Alan mag meteen vol aan de slag met zijn pillamp en schietgeweer om de boel recht te trekken. Het is een recept dat in veel opzichten het geheim mag genoemd worden van een lang en gelukkig huwelijk en net als de relatie van de familie Wake, slaagt ook het spel erin om de spanning in de relatie met de gamer tot het einde gaande te houden. De kwaliteit van de verhaallijn in Alan Wake is tot op vandaag nog steeds veel te zeldzaam in de wonderbaarlijke wereld van de computergames.
Het plot vertelt verder nog dat het voortaan zowat altijd nacht blijft en dat iedereen rondom Alan bezeten is geworden door een kwade geest. Voor de duidelijkheid wordt dit ook visueel voorgesteld door een zwarte wazige wolk over de mensen en machines te hangen die Alan naar het leven staan. Meermaals moest Uberkamper daarbij de neiging bedwingen om met de vlakke hand tegen de zijkant van zijn scherm te slaan omdat hij dacht dat er daarin ergens een contact was losgeschoten. Het blijft vreemd dat na een stevige investering in een grafische kaart om hoge resoluties en scherpe graphics te draaien, van de computer nog een bijkomende inspanning gevraagd wordt om alles wazig op het beeld te toveren.
Om de zwarte waas te verwijderen kan Alan een beroep doen op een zeer degelijke pillamp. Wanneer onze held daarmee lang genoeg schijnt verdwijnt wel het zichtbare kwade schild van duisternis maar niet de bijhorende bezetenheid. Dit laatste geneest enkel door te schieten met echte geweren die gelukkig in Amerika ruimschoots voorhanden zijn. Uberkamper schat dat de zaklamp van Alan Wake ongeveer 750 lumen geeft, wat ze tot een redelijke middenklasse van de moderne LED-lampen maakt. Gelukkig waren er in de tijd toen het spel op de markt kwam, nog geen van de huidige modellen tot 6000 lumen en meer op de markt omdat het spel anders wel erg saai zou zijn geweest. Zeker is wel dat er moeilijke tijden aanbreken voor de machten van de duisternis in dit LED en Lithium tijdperk.
Blijft het feit natuurlijk dat elke tegenstander niet één keer, maar twee keer moet neergeschoten worden, eerst met licht en dan met kogels, wat soms een weinig durft te kantelen tussen eerder spannend en nogal omslachtig, met een overwinning op punten voor het eerste. Maar een van de tegenstanders in het spel een bezeten pikdorser. Alleen al daarvoor is Alan Wake de moeite waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten